buduunee

Зүрх минь шувуу болон нисээд

Зүүдрүү од мэт харван одлоо

Эцэсгүй, төгсгөлгүйн хязгаарт тэр

Элин халин ниснэ, ирээдүйг зөгнөнө.

Харц минь нар болон мандаад

Харанхуйд гэрэл болон гийнэ

Дотогшоо, өнгөрсөнд тэр шунан дурлаад

Дорноос өрнийг бэдэрнэ, гадагш урсана.

Мөрөөдөл минь үүр болон хаяараад

Мөнхийн гэрэлт зул болон бадамлана

Мөч бүхнийг өөрхийнхөөрөө зурж

Мөн чанарт оршиж цаг хугацааг эрхшээнэ.

Жаргахсан гэж бид зовлонг туучна

Жаахан хүү өтөл болтлоо зовно

Жаргал чи хэнд хэрэгтэй вэ?

Жаргахсан гэж нар тэнгэрийг туучна

Жавар тачигнасан үүрээс шөнө болтол зүтгэнэ

Жаргал чи хэнийг дуудна вэ?

Жаргахсан гэж зулын гэрэл харанхуйг туучна

Жаргалын эрэлд одсон, үлдсэн бүгдийг гэгээрүүлэхээр шатна

Жаргал чи хэнээр зугаацна вэ?

Жаргахсан гэж аз жаргал бүхнийг туучна

Жаргалд төөрсөн бүхнийг дагуулахаар ирнэ

Жаргал чи хаана байна вэ?

Аз жаргал чи

Алдсан бүхий л хугацаа

Ард үлдсэн бүхэн

Асаж буй дэнгийн дөл....

Өглөөхөн болж өнгөрсөн

Их л даруухан оршуулга

Өдрийн хотын чимээнд дарагдаж

Нэг л мэдхэд мартагдана....

Чиний мартахгүй гэсэн үгс

Үдшийн бороо шиг хатаж

Намайг дурссан нулимс

Маргааш цас болон царцана... 

Хэн нэгэн түүнийг санаж

Ганц хундага өргөхөд

Хэн нэгний нулимс мэт

Хацар дээр алгуурхан хатна

Хаа нэгтээ цэцэг ургана....

Зүрх гайхсан

Тэгээд л тэр харцыг маш тод тогтоосон

Зүрх хайсан

Тэгээд л тэр харцыг маш ихээр үгүйлсэн

Зүрх олсон

Тэгээд л тэр харцыг алдалгүй дагасан

Зүрх мэдэрсэн

Тэгээд л тэр харцанд дулаацаж эхэлсэн

Зүрх сонссон

Тэгээд л тэр харцыг бусадтай харьцуулж эхэлсэн

Зүрх мэдсэн

Тэгээд л тэр харцнаас өөрийг хүсэхгүй болсон

Зүрх айсан

Тэгээд л тэр харцыг зөвхөн өөрийгөө харахыг л хүссэн

Зүрх эргэлзсэн

Тэгээд л тэр харцыг зүгээр л зөнгөөр нь орхиод ажигласан

Зүрх итгэсэн

Тэгээд л тэр харц зөвхөн түүнийг л тэгж хардагийг ойлгосон.....

Алс холын дуун

Зүрхний ховилд

Аярхан бас чанга

Зүүд мэт тод

Зүүд мэт бүдэг....

Надад шивнэсэн

Хэдхэн үнэн үг

Зүрхэнд аярхан хашгирч

Зөвхөн өнгөрсөнд үлдсэн

Танил хоолой

Зөн совингийн дуудлага.....

Эргэлзээг хийсгэж

Эр зоригийг дуудсан

Эгэл ертөнц

“Миний” ертөнцийн

Алс холын дуун....

Гуниглаж

Гунигаараан шүлэг бичихсэн гэж санааширч

Гуравхан мөр холбож

Гуравхан мөрний хоёрт нь

Гунхсан нэгнийг мөрөөдөж

Гуниж

Гунихдаа баярлаж, дотогшоо өмөлзөж

Гуйж ирээгүй хэмээн шүд зууж

Гуйж хэн нэгний төлөө амьд явах

Гуниглал

Цаг хугацааны өмнө

Шуналгүй, нүгэлгүй тэр харц

Цөцгий нь яг сэтгэл шигээ

Цав цагаан хиргүй

Цагийн зүү ямар нэгэн

Цифрийг өнгөрөх бүрт

Бүдгэрсэн нүдний гал

Бүлээссэн халуун сэтгэл

Цагийн баадуу зогсоход

Чангалах гэж оролдох хар

Сүүлчийн найдвараа тээн

Сүү шиг цагаан болохыг хүснэ

Цаг хугацааны өмнө

Шуналгүй, нүгэлгүй тэр сүнс

Цөхрөл нь яг л итгэл шигээ

Цав цагаахан хиргүй……

Хайрлаж яваа намайг

Хаа нэгтээгээс Миний Бурхан

Мөрөөдлийг минь үргэлжид сонсож

Мөч бүхэнд зүрхэний минь галыг ноцоож суугаа

Хаврын салхиар цээжийг минь илбэж

Хажууханд гоо цэцэгсийг дэлгэрүүлэн яваа

Хатуу хорвоог зөөллөн алгаа дэвсэн бөмбөрүүлж

Хан тэнгэрийн оддод хүслийг минь шивнэн ерөөж байгаа

Анхны бороон дуслаар бодлын цангааг тайлж

Айсуй зуны үнэрийг Монголд минь тээсээр авчраа

Алдаж онохын тавиланд үйлийн үрийн ариулж

Амин зүрхний шившлэг Монгол нэрийг дархалж суугаа

Хайрлаж яваа намайг

Хаа нэгтээгээс Миний Бурхан

Хүн байсан би

Хүнд итгэж чаддаг

Хүссэн үгээ хэлж чаддаг

Хүндэтгэж настанд туслаж чаддаг

Хүүхдээрээ, цагаахнаараа Хүн байсан би

Хүн байсан би

Хөөрхөн охидод дурлаж чаддаг

Хөөргөн сэтгэлээр шүлэглэж чаддаг

Хөдсөн дээлэндээ нойрсож чаддаг

Хөрөөгүй халуун сэтгэлтэй Хүн байсан би

Хүн байсан би

Хариу нэхэлгүй тусалж чаддаг

Харцандаа галтай дүрэлзэж чаддаг

Халх нутгаа хайрлаж, харамлаж чаддаг

Хайраар, итгэлээр дүүрэн Хүн байсан би

Чи ирэх болоогүй юу?

Чиний асаагаад одсон дурлал бүдгэрч байна......

Өнгөрсөн бүхий л хугацаа бодол ээрч үзэгдээд

Өрөөлийн энгэрт нялхарсан чамайг хүлээгээд удлаа

Өчигдөрхөн халуунаараа, үнсэлтэнд чинь бялхсан жаргал

Өөрийг минь зовоосон тэнэглэл болон хувирч байна

Өчигдөрхөн хэлсэн янагийн халуун үгс чинь

Өөр бусдын сэтгэлд хайрын сарнайг цэцэглүүллээ

Өчигдөр, өчигдөр, өчигдөр.......................

Чи ирэх болоогүй юу?

Чиний надад үлдээсэн нулимс ширгэж байна......

Өөрийгөө мартаж хайрласан дурлал эзгүйрч

Өөрийгөө л зүхэж чадах хувь тавилангийн боол болоод удлаа

Өнөөдөр хүлээлтийн сүүлчийн өдөр гэсэн тэвчээр

Өрцний минь цаана нуран унаж байна

Өнөөдөр л зөвхөн гэж өөрийгөө хуурсан хүлээлт

Өглөө бүр шинээр эхэлж уйтгараар тэвчээрийг эзэмдлээ

Өнөөдөр, өнөөдөр, өнөөдөр.........................

Чи ирэх болоогүй юу?

Чиний ноцоогоод орхисон хайр бөхөж байна.....

Зүрхэнд чиний зай хоосорч харанхуйлаад

Зүүдэнд чиний дүр үгүйлэгдэж царайг чинь үзэлгүй удлаа

Маргааш л инээмсэглээд хүрээд ирнээ гэсэн итгэл

Магадгүй яг одоо алдарч сэтгэл минь хоосорч байна

Маргааш даан ч дуусдаггүйн үлгэрээр

Магадгүй маргааш л ирнэ дээ гэсэн цөхрөл итгэлийг дарлаа

Маргааш, маргааш, маргааш...................

Бор хоног цагаан шөнө

Бодол бас зөн совин

Босоо заяа хэвтээ зовлон

Богинхон бас урт амьдрал

Хар буян цагаан нүгэл

Хайр бас үзэн ядалт

Хатуу хорвоо зөөлөн замбуулин

      Хамаг монгол халиуны зулзага

Зүггүй хандлага зүгээр л үгс

Зүйдэлгүй бас хязгааргүй

Зөвхөн чи зөнгөөрөө тэнүүлч

Зөрлөг бүхэн цаг хугацаа

Сүүлчийн цасны гунигт нулимс хүйт даан

сүүмэлзсээр, цонх бүрхэн урсах нь

сүүлчийн удаа л чи нулимсыг минь арчаач гээд

сүү мэт цагаахан биеэ, эс тоон шаварт хутгах шиг

нэг нь явж нөгөө нь ирдэг энэ орчлонд

нэрийг минь хүмүүс маргааш мартаж

нөгөөдөр бороонд зусардах үед

сэтгэл сэргэх өвлийн талыг санаарай

сэрүүн салхинд намайг нэг дурсаарай гэх шиг....